top logo

บทความ

ภาพประกอบ : thebookof


โคโรนาไวรัส ทำลายร่างกายเราได้อย่างไรแล้วเราจะร่วมมือกันหยุดยั้งได้ไหม     

Post by Admin , writed by Admin,March 21, 2020.
thailand socail


  ในเดือนธันวาคม ที่ผ่านมาโลกได้รู้จักไวรัสชนิดหนึ่ง ซึ่งจะกลายเป็นไวรัสที่จะระบาดไปทั่วโลกในไม่ช้า ใช่แล้วครับมันคือไวรัส อู่ฮั่นที่เรารู้จักกันดีในตอนนี้ ซึ่งขณะนี้กำลังลุกลามไปทั่วโลกในเวลาไม่นาน ชื่อเต็มๆของไวรัสชนิดนี้คือ โคโรนาไวรัสสายพันธุ์กลุ่มอาการทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง2 (severe acute respiratory syndrome-related corona virus 2 ) เรามักเรียกสั้นๆว่า COVID-19 หรือ coronavirus


เจ้าไวรัสตัวนี้มันส่งผลอย่างไรต่อร่างกายนะเหรอ ขออธิบายสั้นๆ ตามนี้นะครับ จริงๆแล้วไวรัสเป็นเพียงสารพันธุกรรมที่ถูกหุ้มร่วมกับโปรตีนบางชนิด จริงๆมันไม่เรียกว่าเซลล์สิ่งมีชีวิตด้วยซ้ำ ด้วยตัวมันเองแล้วไม่สามารถเพิ่มจำนวนได้ มันจะเพิ่มจำนวนก็ต่อเมื่อ มันเจาะเข้าสู่เซลล์สิ่งมีชีวิต


  มันสามารถกระจายไปทั่วตามพื้นผิวต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นช้อน กระเป๋า กระดาษหนังสือพิมพ์แม้กระทั่งเงินเราจับทุกวัน ส่วนมันจะอยู่ได้นานแต่ไหนนั้น ขึ้นอยู่กับพื้นผิวและสภาพแวดล้อม หนทางหลักของการติดต่อ คือการติดต่อทางการไอและจามของผู้ที่ติดเชื้อ ในระยะละอองไอ (ประมาณ 1-2เมตร) เมื่อเราสัมผัสกับคนป่วย แล้วมาจับหน้า จมูก หรือสิ่งที่เป็นเยื้อบุอ่อน การขยี้หรือจับจมูก จะทำให้ไวรัสเข้าสู่ระบบทางเดินหายใจ ก่อนที่จะเข้าสู่ส่วนลึกของปอด บางครั้งอาจเข้าสู่ลำไส้ ม้าม แต่ที่อันตรายมี่สุดคือปอด เพราะปอดมีเซลล์เยื่อบุผิวจำนวนมาก นับพันๆล้านเซลล์


โคโรนาไวรัส จะเชื่อมต่อกับตัวรับพิเศษชนิดหนึ่งของเยื่อหุ้มเซลล์ของผู้ที่ได้รับเชื้อ (ACE2 receptor) เพื่อแทรกซึมสารพันธุกรรมของมันเข้าไป ตัวเซลล์เองก็จะยังไม่รู้ตัวว่าโดนแทรกซึมแล้ว ตัวเซลล์เองก็จะรับสารพันธุกรรมมา(RNA) ทำการก๊อปปี้และประกอบร่าง เซลล์จะเริ่มเต็มไปด้วยก็อปปี้ของไวรัสดั้งเดิมจำนวนมาก จนกระทั่งเซลล์เริ่มวิกฤตและได้รับคำสั่งให้ทำลายตัวเอง (ที่เราเรียกกันว่า เซลล์แตก) และปล่อยโคโรนาไวรัสชุดใหม่ออกมาจำนวนมาก ซึ่งเตรียมพร้อมจะโจมตีตัวเซลล์อื่นๆต่อไป


จำนวนเซลล์ที่ติดเชื้อเติญโตอย่างทวีคูณ หลังจากนั้น10วัน ประมาณหนึ่งล้านเซลล์จะติดเชื้อและเราจะมีไวรัสประมาณพันล้านตัวในปอด ไวรัสยังไม่สร้างความเสียหายมากนักในตอนนี้ แต่สิ่งที่ทำร้ายเราจริงๆไม่ใช่ไวรัส แต่เป็นภูมิคุ้มกันของเราเอง


ในสภาวะปกติ ภูมิคุ้มกันจะมีไว้ปกป้องตัวเราเอง แต่มันก็สามารถทำร้ายตัวเราได้เช่นกัน ร่างกายจึงต้องควบคุมอย่างเข้มงวดเมื่อเราติดไวรัส ร่างกายจะสร้างภูมิคุ้มกันเพื่อต่อสู้กับไวรัส แต่หารู้ไม่ โคโรนาไวรัสก็จะโจมตีเซลล์ภูมิคุ้มกันด้วยเช่นกัน

เนื่องจากเซลล์พูดไม่ได้ พวกมันจะสื่อสารกันด้วยโปรตีนที่เรียกว่า ไซโตไคน์(cytokines) ระบบภูมิคุ้มกันแทบทุกอย่างถูกไซโตไคน์ควบคุม โคโรนาทำให้เซลล์ภูมิคุ้มกันที่ติดเชื้อทำหน้าที่เกินขอบเขต เซลล์ภูมิคุ้มกันที่ติดเชื้อจะโจมตีทุกเซลล์ แทนที่จะโจมตีแค่เซลล์ที่ติดเชื้อเท่านั้น และกระตุ้นให้ร่างกายผลิตเซลล์ภูมิคุ้มกันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ



ลองนึกภาพที่แผลบวมแดงเป็นหนองนั้นเหลาะคือผลงานของภูมิคุ้มกัน เมื่อเซลล์ภูมิคุ้มกันตายก็จะกลายเป็นหนอง แต่เมื่อเซลล์ภูมิคุ้มกันคุ้มคลั่งเราก็จะเป็นฝ่ายเสียหายเสียเอง


เซลลล์ภูมิคุ้มกันที่โดนโจมตีได้แก่ นิวโทรไฟล์(neutrophiles) เปรียบเทียบเหมือนกองหน้า มีความสามารถในการทำลายสิ่งแปลกปลอมสูง รวมถึงเซลล์ของตัวเราเองด้วย พวกมันจะเริ่มหลั่งเอนไซม์ฆ่าเซลล์ดีไปพร้อมกับเซลล์ติดเชื้อ อีกตัวที่ลืมไม่ได้คือเซลล์ที พิฆาต(killer T cells) ยิ่งภูมิคุ้มกันมากเซลล์ปอดยิ่งถูกทำลาย ในขั้นรุนแรง เนื้อเยื่อปอดจะถูกทำลายเสียหายถาวร และพิการตลอดชีวิต แต่โดยส่วนใหญ่แล้ว ระบบภูมิคุ้มกันจะค่อยๆถูกกู้คืนได้เอง และจะกลับมาฆ่าเซลล์ที่ติดเชื้อและขัดขวางไวรัสที่มาแทรกซึมเซลล์ใหม่หลังจากเราจะเริ่มฟื้นตัว


ในกรณีรายที่มีอาการร้ายแรงเซลล์ปอดหายไปมาก การป้องกันตัวเองของปอดก็จะลดลง หมายความว่าปอดอ่อนแอ จนแม้กระทั่งแบททีเรียธรรมดาก็สามารถทำความเสียหายให้ปอดเราได้ ผู้ป่วยจะเริ่มมีอาการปอดบวม หายใจลำบาคและทำให้ระบบหายใจล้มเหลว จนต้องพึ่งเครื่องช่วยหายใจ สุดท้ายส่งผลให้อวัยวะภายในทำงานล้มเหลวและเสียชีวิตในเวลาต่อมา


หากโคโรนาไวรัส มำให้เกิดผู้ป่วยจำนวนมากทำให้ระบบ สาธารณสุขไม่เพียงพอ สุดท้ายเราต้องเลือกว่าจะให้ใครรอดและให้ใครตาย เพราะเตียงในโรงพยาบาลไม่เพียงพอ แต่หากเราร่วมมือกันชะลอการระบาด เราอาจมีเตียงเพียงพอจะรักษาผู้ป่วยได้ทุกคน และไม่แน่เราอาจจะสร้างวัคซีนทันและมีเพียงพอสำหรับช่วยทุกคน




บทความอื่นๆที่น่าสนใจ


Tag